Τρία χρόνια μετά το δυνατό χτύπημα του Εγκέλαδου εκείνο το μεσημέρι, 3 και 28 το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου, με τα φώτα της επικαιρότητας αλλά και της μικροπολιτικής μακριά πλέον από το ρημαγμένο όμορφο χωριό κι ανηφορίσαμε στη Βρίσα. Ανηφορίσαμε, να δούμε, να ξαναδούμε, να συγκρίνουμε, να κουβεντιάσουμε.
Στον πλάτανο, το κέντρο του χωριού με τους καφενέδες και τα μαγαζιά, δεν έχει απομείνει πια τίποτα. Από εκείνο το πολύβουο πέτρινο μελίσσι, σιωπηλός μάρτυρας το πέτρινο πηγάδι, ο γεροπλάτανος και δυο νεώτερης κατασκευής μαγαζιά. Ένα καφενείο κι ένα εμπορικό κατάστημα, τα μόνα που επέζησαν. Όλα τα άλλα κτήρια, αυτά που γνωρίσαμε ζωντανά μαγαζιά ενός ζωντανού χωριού ή ερείπια όπως η εικόνα τους ταξίδεψε στην άλλη Ελλάδα μετά το σεισμό, έχουν εξαφανιστεί.
