Τάνια Τσανακλίδου: Μείναν τα τραγούδια μόνα

Αυτο που κανει μια θεατρικη παρασταση μοναδικη, περαν της καλλιτεχνικης της αξιας, ειναι το γεγονος οτι δεν καταγραφεται, παρα μοναχα, στο νου και την καρδια μας. Κι επειτα η μνημη κανει τις επιλογες της. Μπερδευει προσωπα και ρολους, γεμιζει τις σιωπες με προσωπικες ιστοριες. Ξεχναμε πως ακριβως ηταν η πλοκη, γεμιζουν σκιες οι εικονες. Ο χρονος εχει παγωσει. Στιγμες μοναχα και εικονες γεματες σκιες σε παλιες φωτογραφιες.

Και ξαφνικα, ακους ενα τραγουδι απο εκεινη την παρασταση που αμυδρα θυμασαι, και να την η Μελινα ολοζωντανη, να ανεβαινει την σκαλα απ' το Υπογειο στο φεγγαρι! Ξαναγυρνουν οι ηθοποιοι στους ρολους τους και ξαναστηνεται η σκηνη. Μονα τους, ολομοναχα τα τραγουδια, οσα χρονια κι αν περασουν, θα ζωντανευουν προσωπα μυθικα και ιστοριες, που ενα βραδυ κατω απ' τ' αστρα εξομολογηθηκαν οι ανθρώποι στους θεους τους.