Το σκυλί του Ωρίωνα

«Είναι άγριο να περνάς μέσα από τους ανθρώπους
καλύτερα από δίπλα τους
γιατί το δίπλα μας είναι η ζωή
Το δίπλα μας είναι η ζωή το μέσα μας
ο θάνατος»

Βύρων Λεοντάρης

«Τι είναι τόσο δυνατό που να μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να αλλάξει, που να μπορεί να τον κάνει κάτι άλλο από αυτό που ήταν...»
Μια γυναίκα απομακρύνεται, ένας άντρας εξαφανίζεται, ένα σκυλάδικο χωράει μεσα του ολόκληρο το ουράνιο στερέωμα.
Ένα ζευγάρι που ερωτεύτηκε πολύ και οι ζωές τους χωρίστηκαν, έναν αντρόγυνο που επιβιώνει μέσα στις επιλογές του, μια τραγουδίστρια που πιστεύει στο απίθανο κι ένας νεαρός άντρας που ζει από κεκτημένη ταχύτητα: φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες που τις παρέσυρε ο άνεμος και βρέθηκαν καταλάθως κοντά η μια στην άλλη,για να συνθέσουν μια νέα ιστορία.

Το σκυλί του Ωρίωνα είναι η στιγμή η τόσο συγκεκριμένη, που καθίσταται άχρονη.
Είναι η ανθρώπινη ιστορία που προετοιμάζεται για να γίνει μυθολογία. Είναι ο Έρως ο υπερπόντιος ο λυσιμελής που θα μας καταστερίσει. Είναι μια παρανοημένη λογική, ορισμένη να φοβάται την τρέλα.
Στο σκυλί του Ωρίωνα, άνθρωποι, που είναι αυτό που είναι, περιμένουν να γίνουν αυτό που θέλουν να είναι.
Κάποιοι απ' αυτούς κρατιούνται απ' τη ζωή και πανε, καποιοι άλλοι αφήνονται στην ποίηση και ρέουν.
¶νθρωποι και οι «ασήμαντες μικρές αποκαλύψεις» τους. Αυτός που είδε το Σείριο να τραγουδάει σε μπουζουξίδικο, αυτή που χωρέσε μια αγάπη σε ένα κουτί παπουτσιών, αυτή που ήθελε και δεν μπορούσε, αυτός που ψιθυρίζεί "Cupresus sempervirens" σαν να προσεύχεται, αυτή που είδε και πίστεψε, ο Rigel, η Ελβίρα του Μοντιλιάνι, μια μάνα, ο Πύραμος και η Θίσβη, τα δέντρα, ο Ωρίωνας, ένα ψύγειο κι ένας φούρνος, κι άλλα δέντρα, η ηχώ από φωνές που κάποτε μίλησαν, ο απόηχος από βλέμματα που κάποτε διασταυρώθηκαν: τέλειες που αν τις ενώσεις, δείχνουν τη διαδρομή προς τα εκεί που όλα είναι πιθανά και αιώνια.